ครั้งหนึ่งในตอนกลางวันพระอาจารย์บุญเดชได้เดินจงกรมลืมตาเพ่งดูทางจงกรม ขณะเดินได้คิดอยากพบท่าน หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต ท่านจึงระลึกในใจว่า “โอ้ ถ้าหลวงปู่มั่นยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเราได้ฟังเทศน์จากท่าน” พระอาจารย์บุญเดชได้แต่คิดรำพึงอยู่ในใจ ทันใดนั้นก็ได้มองเห็นรูปกายของพระรูปหนึ่งมีผ้าปกศีรษะ สวมอังสะแต่ไมได้ห่มจีวรมองดุมีรัศมีแสงสว่างมาปรากฏกายต่อหน้าและได้เดินเข้ามาหาพระอาจารย์บุญเดชภิกษุรูปนั้นจึงได้หยิบผ้าที่วางบนศีรษะมาวางพาดไว้ที่บนบ่า
เมื่อได้พบกับพระหลวงปู่ที่ย่างกายเข้ามาหา จิตของพระอาจารย์บุญเดชก็ทราบทันทีว่าพระภิกษุรูปนี้คือหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต(คุณธรรม) เมตตามาอบรมจิตให้พระอาจารย์บุญเดช พระอาจารย์หลวงปู่มั่นอยู่ในอิริยาบถยืนโดยที่พระอาจารย์ได้นั่งคุกเข่าพนมมือกราบเรียนหลวงปู่มั่น (คุณธรรมแสงธรรมรัศมี) “ผมปฏิบัติชาตินี้ ผมจะไปพ้นทุกข์ไหม”
พระอาจารย์บุญเดชได้กราบเรียนหลวงปู่มั่นด้วยความปลื้มปิติในจิตคุณธรรมหลวงปู่มั่นเมตตาอบรมพระอาจารย์บุญเดชตอบว่า
“ถ้าเรามีความตั้งใจจริงนี่สำเร็จไปแล้ว ๕๐ % ถ้าเราตั้งใจจริงมันก็ได้ ถ้าเรามีความตั้งใจ หากเราตั้งใจนี่ ๑๐๐ % เราสำเร็จแล้ว ๕๐ % ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามมันผ่านแล้ว ๕๐% ถ้ามีความตั้งใจในการปฏิบัติเพื่อธรรมมันก็ย่อมสำเร็จธรรม อภิญญานี่มันเป็นการล่าช้าในการปฏิบัติให้พ้นทุกข์ อย่าหลงในอภิญญา มันเป็นเครื่องมือเครื่องใช้เฉยๆ”
